Sześć stron świata

Wakacje na bułgarskim wybrzeżu, na granicy urokliwej Rawdy i zabytkowego Neseberu, przyciągają nie tylko słonecznymi plażami, ale też lokalną gastronomią. Choć na co dzień naszym stałym punktem gastronomicznym w tej okolicy pozostaje popularna Elizabeth, podczas tegorocznego wyjazdu z Jasiem postanowiliśmy zrobić mały test i sprawdzić jakąś alternatywę – a dokładnie położone rzut beretem Bistro&Pizza Napoli.

Jak piszą Grecja ma aż sześć tysięcy wysp i wysepek, ale tylko 150 z nich jest zamieszkałych. Ich mieszkańcy żyją przeważnie w małych wioskach, z których większość utrzymuje się z rolnictwa i turystyki. Na Morzu Egejskim leży Eubea, zwana też Evią, druga po Krecie pod względem wielkości wyspa Grecka. Jej stolicą jest miasto Chalkidy. Eubę od lądu oddziela wąski przesmyk, to sprawia, że łatwo i szybko można się na nią dostać z kontynentu. Autostradą z Aten zajmie nam to jakieś dwie godziny. Wyspa nie jest może tak popularna wśród turystów jak wspomniana Kreta, ale nie znaczy to, że jest gorsza.

Restauracja Bazyliszek to miejsce, które swoim położeniem na warszawskim Rynku Starego Miasta oraz długą historią przyciąga zarówno mieszkańców, jak i turystów. Jej wnętrze, stylizowane na rustykalny klimat, i przestronny ogródek są niemal wizytówką tego zakątka Warszawy. Bazyliszek, chociaż nie nawiązuje w wystroju do legendy o mitycznym stworze, zachwyca swoim podejściem do tradycyjnej polskiej kuchni i gościnności, o czym miałem okazję się przekonać podczas wizyty z grupą dziennikarzy polonijnych.

W świecie muzyki zdarzają się utwory, które nie tylko wpadają w ucho, ale również głęboko poruszają duszę słuchacza. Jednym z takich dzieł jest najnowszy singiel Dawida Kwiatkowskiego i Kayah zatytułowany „Proszę tańcz”. Ta piosenka, będąca połączeniem talentów dwóch wybitnych artystów z różnych muzycznych światów, stanowi niezwykle emocjonalną refleksję nad przemijaniem, miłością i znaczeniem bliskości w obliczu nieuchronnego końca.

W Polańczyku nie brakuje lokali, które próbują na siłę się wyróżnić — neonami, wystrojem, przesadnie rozbudowanym menu czy hasłami o „regionalnym charakterze”. Anielski Zakątek działa odwrotnie. Tu nie ma potrzeby udawania czegokolwiek, bo siła tego miejsca tkwi w prostocie, normalności i szczerym podejściu do gościa. Dla mnie i Jasia stał się naturalnym przystankiem po naszych wędrówkach — miejscem, gdzie można przysiąść bez pośpiechu, zamówić coś konkretnego i zwyczajnie złapać oddech. Bez fajerwerków, za to z autentycznym, przyjaznym klimatem.