Sześć stron świata

Kałe Bała to romski zespół, który zyskał ogromną popularność w Polsce i za granicą dzięki unikalnemu połączeniu tradycyjnej muzyki Romów z elementami flamenco i muzyki bałkańskiej. Jego założycielką i liderką jest Teresa Mirga, pieśniarka, poetka, kompozytorka i gitarzystka, której twórczość jest głęboko zakorzeniona w romskiej tradycji, zwłaszcza związanej z grupą Bergitka Roma, czyli górskimi Cyganami z Karpat.

Ana Rucner wraz z orkiestrą Elvisa Bajramovicia, tegorocznymi zwycięzcami festiwalu trębaczy w Guči, połączyli swoje muzyczne umiejętności nagrywając teledysk do utworu „Esma”. Znajdzie się on na najnowszym albumie Any „Classic Balkan”. „Esma” została zainspirowana królową muzyki romskiej i jest rodzajem hołdu dla legendarnej Esmy Redžepovej. Przez cały utwór rozbrzmiewają dźwięki wiolonczeli, trąbek i wokal śpiewającej w języku romskim Any Rucner. Muzycznie piosenka inspirowana była rytmami bałkańskimi i energiczną muzyką romską.

Hala Miziowa to miejsce, które na stałe wpisało się w krajobraz polskich gór jako popularny punkt wypadowy dla miłośników turystyki i natury. Położona na wysokości 1274 m n.p.m., u stóp Pilska – drugiego co do wysokości szczytu Beskidu Żywieckiego – przyciąga nie tylko zapierającymi dech w piersiach widokami, ale także bogatą historią i doskonałymi warunkami turystycznymi.

Restauracja Bazyliszek to miejsce, które swoim położeniem na warszawskim Rynku Starego Miasta oraz długą historią przyciąga zarówno mieszkańców, jak i turystów. Jej wnętrze, stylizowane na rustykalny klimat, i przestronny ogródek są niemal wizytówką tego zakątka Warszawy. Bazyliszek, chociaż nie nawiązuje w wystroju do legendy o mitycznym stworze, zachwyca swoim podejściem do tradycyjnej polskiej kuchni i gościnności, o czym miałem okazję się przekonać podczas wizyty z grupą dziennikarzy polonijnych.

W Polańczyku nie brakuje lokali, które próbują na siłę się wyróżnić — neonami, wystrojem, przesadnie rozbudowanym menu czy hasłami o „regionalnym charakterze”. Anielski Zakątek działa odwrotnie. Tu nie ma potrzeby udawania czegokolwiek, bo siła tego miejsca tkwi w prostocie, normalności i szczerym podejściu do gościa. Dla mnie i Jasia stał się naturalnym przystankiem po naszych wędrówkach — miejscem, gdzie można przysiąść bez pośpiechu, zamówić coś konkretnego i zwyczajnie złapać oddech. Bez fajerwerków, za to z autentycznym, przyjaznym klimatem.