Literatura podróżnicza od wieków fascynuje czytelników, oferując nie tylko relacje z odległych zakątków świata, ale także głębokie refleksje nad naturą ludzkiego doświadczenia. Książki o podróżach stanowią wyjątkowy gatunek, łączący elementy reportażu, biografii, eseju filozoficznego i przewodnika. Dla wielu osób stanowią źródło inspiracji do wyruszenia w świat, dla innych – sposób na poznanie miejsc, których być może nigdy nie odwiedzą osobiście.
Są takie pieśni, które nie potrzebują wyjaśnień. Wystarczy, że zabrzmią pierwsze dźwięki, a człowiek od razu wie, że znalazł się bliżej światła. Nowa kołysanka Kałe Bała — romsko-polska pieśń Teresy Mirgi — „Sow Mange Ćhaworo” („Uśnij mój syneczku”) jest właśnie takim śpiewem. Łagodnym, ciepłym, niosącym w sobie coś, czego w grudniu szczególnie szukamy: spokoju, bliskości i tej odwiecznej nadziei, która towarzyszy człowiekowi od stuleci.
W muzycznym pejzażu świata, gdzie codziennie pojawiają się dziesiątki nowych utworów, niełatwo o piosenki, które zostają z nami na dłużej. Jeszcze trudniej znaleźć takich artystów, którzy swoją twórczością potrafią zbudować pomost pomiędzy różnymi kulturami, językami, a nawet kontynentami. A jednak są tacy, którym się to udaje. Jednym z najbardziej intrygujących przykładów tego zjawiska jest duet Arash&Helena, którego wspólna muzyka to nie tylko połączenie głosów, lecz przede wszystkim emocjonalna podróż przez świat miłości, tęsknoty, bliskości i nadziei.
W świecie muzyki są głosy, które nie potrzebują tłumaczenia, by przemówić do duszy. Jednym z nich jest głos Cesarii Evory – „bosonogiej diwy” z Wysp Zielonego Przylądka, która dzięki swojemu charakterystycznemu stylowi i autentycznemu brzmieniu stała się ambasadorką kultury swojego kraju na całym świecie. Jej melancholijne morny i rytmiczne coladery są dziś nie tylko muzyką, ale również świadectwem historii, tęsknoty i niespełnionych marzeń. Dla mnie w Polsce artystkami formatu Cesarii Evory są Kayah oraz romska pieśniarka Teresa Mirga z zespołu Kałe Bała.
Kiedy kalendarz wskazuje piątek trzynastego, wielu ludzi w Polsce i na całym świecie zaczyna dzień z lekkim niepokojem. Dla jednych to zwykła data, dla innych – symbol pecha, nieszczęścia i złych omenów. Ale piątek trzynastego to tylko wierzchołek góry lodowej przesądów, które kształtują nasze codzienne decyzje i zachowania, często nieświadomie. Skąd się biorą przesądy? Dlaczego w nie wierzymy? I czy Polacy są bardziej przesądni niż mieszkańcy innych krajów?
W sercu górzystej północy Etiopii, w mieście Aksum, stoi niewielka, ogrodzona kaplica, która – według lokalnych wierzeń – przechowuje jeden z największych skarbów starożytnego świata: Arkę Przymierza. Niepozorna świątynia, strzeżona przez jednego mnicha, który całe życie spędza na jej straży, stała się centrum jednej z najbardziej niezwykłych opowieści religijnych i historycznych, jakie zna ludzkość.
